rouleur mee in het peloton. Maar ongewild was hij de oorzaak dat een van onze Govaka-deelnemers voor de eerste keer kennismaakte met ‘de man met de hamer’.
De tocht van vandaag zou ons naar het Chopin-dorpje Valldemossa en de col de Soller brengen. De weeromstandigheden oogden goed alhoewel de Spaanse weervrouw regen voorspelde op het grootste Baleareneiland. Dus stouwde iedereen zijn zakken of rugzakje vol met regenjasjes, handschoenen en schoenovertrekjes. Onnodig zo bleek. Want de zon hield zich kranig en de paar grijze wolken boven het Tramuntanagebergte verdwenen geleidelijk aan.
Hebt gij Stybar gezien?
De voormiddag verliep zoals een voormiddag moet verlopen. Zonder problemen, haalden we, de ene al wat meer zweetdruppels achterlatend dan de andere, Valldemossa, een bergdorpje op 420 m pal boven de zee. Vandaar spoorden we tegen hoge snelheid richting Soller. Na de obligatoire bocadillo-stop zette iedereen zijn fiets richting coll de Soller. Deze kuitenbijter biedt de wielertoerist 30 haarspelbochten aan, een gemiddelde stijgingspercentage van 5,3% en een hoogteverschil van 484 m. Hoeft het nog gezegd dat dit gesneden koek is voor onze groep. De drankstop in Bunyola, het eerste dorpje na de afdaling, was niet nodig om op adem te komen maar wel om te vertellen: “Hebt gij Stybar gezien?”.
Leeg, leger, leegst
Vanuit Bunyola kan je nog coll de Honor en de Oriënt op. Willy, onvermoeibaar als altijd, zag dit wel zitten. In aanvang kreeg hij geen medestanders. Maar na wat aandringen besloten vijf dapperen om hem te volgen. Guido, onze debutant uit Verrebroek, toonde de voorbije dagen zijn klimmerscapaciteiten. Was het overmoed, een teveel aan enthousiasme, een nog niet zijn grenzen kennende? We weten het niet. De klim op zich leverde weinig problemen maar de extra kilometers en de forse tegenwind deden hem de das om. Iedere wielertoerist kent het gevoel om stilaan ‘leeg‘ te lopen. Alle kracht verdwijnt en het is harken om de eindmeet te halen. Guido heeft het nu eens meegemaakt, wedden dat hij morgen fluitend de klim naar San Salvador neemt?
Wind, wind, wind
De fietsrecreanten zochten vandaag hun toevlucht in het klooster van Sion in de buurt van Porreres. Enkele wielertoeristen kozen het zekere voor het onzekere en sloten aan bij deze iets minder snelle maar zeker niet minder gedreven fietsgroep. De trip van het religieuze oord naar huis werd feilloos gemend door de onversneden Flandrien van de groep, Roger. Onweerstaanbaar zette hij iedereen uit de wind. En dat was nodig. Want met een windkracht van 5 beaufort pal op kop moest je van goeden huize zijn om binnen de ‘tijdsgrens’ te arriveren.
