Toch een beetje moe
De zon, de beklimmingen en kilometers van de laatste dagen hadden toch wat sporen nagelaten in het peloton. Met iets meer moeite dan normaal werden de benen over het fietszadel gegooid. Het snelle, ritmisch geklik van de schoenplaatjes van de eerste dagen was nu amper te horen. Af en toe verstoort een ‘klak’ de haast sacrale stilte bij het vertrek. De korte nijdige klimmetjes die in de eerste kilometers rijkelijk aanwezig zijn op het fietspad naar LLucmajor worden met een iets grotere grimas genomen. Maar eens de weg zich neerlegt en de wind zich van zijn beste kant laat zien, komt het geroezemoes in de groep weer terug. We gaan er weer voor.
Solidariteit ten top?!
Na 50 km doemt de puntige berg met het klooster van San Salvador op. Aan de voet geeft een bord aan dat de beklimming 4,8 km lang is met een gemiddelde stijgingspercentage van 5,6%. Er staat wel niet bij hoeveel liters zweet je ondertussen zal verliezen. Het is een voortdurend af en aan rijden van sportievelingen. Snelle ranke fietsers flitsen voorbij naar boven en naar beneden. Maar ook stoere bonkige pedaalridders schokschouderen zich een weg naar de top. En op die top,daar is het prachtig. Schitterend uitzicht, een pittoreske kerk en de wereldkampioentruien van pistier Timotei laten de vermoeiendheid snel varen.
Nadien is het afdalen naar het stadje Felantix voor onze dagelijks boccadillo. Het is steeds een ware zoektocht om in de wirwar van straatjes Plaza d’Espagne te vinden. Bovendien houden we steeds onze vingers gekruist opdat we een plaatsje zouden vinden op deze erg geliefde verzamelplaats voor fietsers. Gelukkig zijn er enkele vooruitziende vrouwen in onze groep. Uit solidariteit hebben ze de beklimming links laten liggen en spoorden zij onmiddellijk naar de lunchplaats. Helmen, drinkbussen en rugzakjes worden op diverse terraszetels geplaatst. En om zeker te zijn dat straks iedereen een plek heeft, gaan de schoenen uit en worden de benen netjes in de stoel aan de overzijde gedeponeerd. Toch schitterend zo’n daad. Of was het enkel een snelbruinactie van modebewuste dames?
We zijn toch een beetje topsporters
De weg terug gaat over een vlak parcours. Echter de wind plaatst zich netjes op onze neus. Het is dus duwen. Maar dit wordt zonder morren gedaan. De snelheid blijft er zo in en maakt dat we ruimschoots bijtijds de remmen kunnen dichttrekken voor het terras van Paco en Juan. De recreanten vervoegen ons op deze plek. Zij tikken hun fietscomputertje af op 78 km en een gemiddelde van 21 km/u. Zonder meer chapeau voor deze prestatie. Vandaag hadden we geen ontmoeting met een of andere bekende atleet. Dat hoeft ook niet. De topsporters zaten ditmaal in onze eigen rangen.
