Werkten de paasdagen nog na? Inspireerde de nakende
heiligverklaring van paus Johannes XXIII en paus Johannes Paulus
II hen. Moest er gebeden worden opdat de komende IJsheiligen mild zullen zijn
of was het de donkere Leffe bij Paco en Juan er de oorzaak van? Ik weet
het niet. Maar iedereen fietste vandaag
naar een religieus oord. De wielertoeristen zochten het Santuari de Sant
Salvador op. Een kloostertje vlakbij Felanitx, een stadje in het oosten van het
eiland. De recreanten bolden richting
Porreres. Daar ligt het kloostertje Monti Sion 250 m boven het landschap uit te
blinken en te wachten op moedige fietsbezoekers.
De weersomstandigheden waren ideaal: zon en een zacht
briesje. De sfeer top en de benen zoals fietsbenen moeten zijn: dik in orde. De kilometers
werden zonder problemen afgemaald en de beklimmingen werden met de glimlach genomen.
Alhoewel hier en daar deze glimlach meer weg had van een pijnlijke grijns.
Op de terugweg besloot groep 1 om nieuwe wegen in te slaan.
Dank zij het prima vertaalwerk van onze Spaanse Oostvlaming ‘Jean’,bij het vragen naar de juiste weg, vonden
ze een leuke fietsweg door de velden richting Campos. Verrassend was wel dat het wegdek na een aantal
kilometers een aardige gedaantenverwisseling onderging. Het asfalt was nog nauwelijks waar te nemen. IJverige
wegenwerkers moeten hier ooit tonnen kiezelsteentjes uitgestrooid hebben, maar hadden
wellicht geen tijd om de putten in de weg te dichten. De conclusie was
eensgezind: Wij, een groepje Vlamingen, reden onze Strade Bianchi (Italiaanse wielerwedstrijd
over grindwegen) over Spaanse wegen
