Daar zijn er weer

Is er voor een fietser iets mooiers dan bij het snorrend geluid van fietswielen, moeiteloos te glijden over een perfecte asfaltweg, zonder auto’s, wind in de rug, de zon die alles zacht kleurt en een wijds landschap van weiden, schapen en klaprozen voor je? Deze ervaring hadden wij vanmorgen op de gloednieuwe weg richting Porreres. Zalig.


Maar even later veranderende dit idyllische gevoel. De klim naar het klooster van San Salvador zorgde voor een bruuske ommekeer. Je krijgt de trappers nog moeizaam rond. De zweetdruppels verschijnen ongevraagd op je voorhoofd en zoeken voortdurend een weg naar beneden om er onritmisch te pletter te spatten op de stuurstang of je kilometerteller, die een angstaanjagende lage snelheid aangeeft. Het is puffen, kreunen, duwen en met enige jaloersheid kijken naar die fietsers die je al dalend
voorbij flitsen. En dan komt dat zalig gevoel weer over je. Je bent boven,
content op jezelf en blij voor je fietsvrienden die het met je hebben gehaald.
En dus ook Guido!!!

“Daar zijn er weer” moet ons Lieve Vrouwke van San Salvador en ook Timoteï, de Spaanse pisterenner van weleer die er zijn wereldtruien heeft hangen, gedacht hebben. Want gisteren stoomden onze confraters uit Can Picafort de berg al op en nu kregen ze de Govakabende van Palma over de vloer.

Wind, wind, wind
Deze tussentitel gebruikten we gisteren ook al. Maar dit meteorologisch onding weet blijkbaar van geen ophouden. De kracht werd tot 5 beaufort opgedreven en netjes op onze ‘kop’ gezet. De gesprekken in de groep vielen stilaan weg en werden af en toe vervangen door een ‘nondej…’-gemompel. Maar echte Flanderiens laten zich niet doen. De ‘belleman’ mocht een nog best frisse groep op zijn terras verwelkomen.

Recrea’s stomen door het binnenland
De recreatieve fietsers zochten het binnenland op met een tocht naar Sencelles,een typisch Mallorcaans plaatsje. Op de terugweg werd in de schoenenstad Llucmajor vooral genoten van het groots marktplein en het ‘om voor nooit meer op te stane’-terras.