Alle weersvoorspellingen gaven het gisteren al aan: dinsdag - mooi en zonnig. In de tijd van Armand Pien had je bedenkingen bij zulke aankondigingen. Tegenwoordig niet meer. Dus kon er vanmorgen gestart worden onder een strakke blauwe hemel. Enkel de wind spartelde nog wat tegen en liet zich van zijn minst goede kant zien.
Na rijp beraad besloten de wielertoeristen om er een gezamenlijke tocht van te maken. Dat de conditie bij de meesten goed tot uitstekend is ondervonden de persfotografen van de dag. Ze reden gezwind een paar honderd meter vooruit maar tegen dat ze gestopt waren, de camera in de aanslag hadden, schoof de bende vrolijk voorbij. Resultaat: geen of een wazige foto. Gelukkig wilde één man, Danny, toch iedereen op de gevoelige plaat krijgen en snelde hij onvermoeibaar het peloton meermaals voorbij en ‘’klikte hij iedereen zijn camera in.
Tweemaal ‘plat’
Even voor Petra, op een fietspad bezaaid met stenen, kregen we voor het eerst de kreet: “Plat, Plat” te horen. Roger en Dirk waren de onfortuinlijken van de dag. Gelukkig reden ze op hetzelfde moment lek, zodat Marnix, de barmhartige Samaritaan en depanneur van dienst, alles in één moeite kon klaren.
Fietsen voor een appelsientje
De meest trouwe, of frisse zielen, kozen voor een extra klimmetje naar het kerkje van Bonany terwijl de anderen vertwijfeld op zoek gingen naar een plaatsje op een terras in het sinaasappelstadje Petra. Enkele honderden wielertoeristen strijken hier immers elke middag neer om te proeven van de gratis ‘appelsientjes’ die de horeca-uitbaters dagelijks aanbieden.
Op de terugweg kon er nog een colaatje af in Algaïda. Hier werd met bewondering gekeken naar een groep Noorse fietsers die hun sportmaaltijd aan het verorberen waren: frieten, braadworst en bier. Wat zou Sonja Kimpen hiervan denken?
Op de terugweg kon er nog een colaatje af in Algaïda. Hier werd met bewondering gekeken naar een groep Noorse fietsers die hun sportmaaltijd aan het verorberen waren: frieten, braadworst en bier. Wat zou Sonja Kimpen hiervan denken?
Laat geen vrouw op kop komen
Op het einde komen meestal de sterkste fietsers naar voor. Ook vandaag. Peter, die een groot stuk van de dag tegen de wind op kop had gefietst, werd bijgehaald door Hilda die meteen de snelheid met een ruk de hoogte in gooide. Even was er verwarring. Maar wilde je het juiste terrasje niet missen was het aanpikken geblazen. Met een rotvaart ging het dan naar de Beach Bar waar de verbruikte calorieën onmiddellijk werden aangevuld met een stukje pizza.
Op het einde komen meestal de sterkste fietsers naar voor. Ook vandaag. Peter, die een groot stuk van de dag tegen de wind op kop had gefietst, werd bijgehaald door Hilda die meteen de snelheid met een ruk de hoogte in gooide. Even was er verwarring. Maar wilde je het juiste terrasje niet missen was het aanpikken geblazen. Met een rotvaart ging het dan naar de Beach Bar waar de verbruikte calorieën onmiddellijk werden aangevuld met een stukje pizza.
Waarom niet naar de Hilton?
De recreanten mochten zich opmaken voor hun eerste meters bergop. Om in Cale Pi te geraken, moesten zij een vijf kilometer aardig hellende baan overwinnen. Lichtvoetend trappend vanuit het zadel reden de dames naar boven. Freddy, de begeleider, moest stevig uit de hoek komen om de vrouwen voor te blijven. Een stop aan het, bij alle Govaka-Mallorcagangers, gekende kiekenkot was meer dan verdiend. Op de terugweg werd er nog eens halt gehouden maar dan aan het, in de middle of nowhere staande, Hiltonhotel. Een terrasje zat er hier niet in maar een stoepmoment oogstte ook al de nodige bijval. Alleen de vraag blijft waarom we deze plek niet als uitvalbasis kiezen voor onze Govaka-tochten? Toch eens even prijs vragen, Bart!!
