Chopin is Beethoven niet
De wielertoeristen mochten zich opmaken voor een tocht van zo’n 110 km. De ‘hoogte’-punten van het ritje lagen in Valldemossa en op col de Soller. Het bergdorpje Valldemossa ligt op 425m vlak boven de zee. De weg er naar toe loopt over een vernieuwde asfaltbaan. Het bolt dus uitstekend, zeker de eerste kilometers. Maar als de weg oploopt tot een stijgingspercentage van 12% is het toch even kreunen en vooral zweten geblazen. Het gezang van vanmorgen zorgt voor enige inspiratie richting Valldemossa, ook gekend als het Chopindorp. Ik probeer een deuntje van deze componist voor de geest te halen zodat het duwen op de trappers wat vlotter verloopt. maar er schiet mij niets te binnen. Verder dan een vals pom, pom, pom- geneurie op de melodie van “Fur Elise” kom ik niet. Toch erg dat mijn klassieke kennis niet verder reikt dan de Radetzkymars en dit pianostukje van Beethoven. Ik hoop niet dat Chopin of Beethoven mijn gemurmel hebben gehoord.
Niet aan de wilgen maar in de vijgenboom
Een belangrijk onderdeel van een Govaka-fietstocht op Mallorca is de ondersteuning van de plaatselijke neringdoener. We doen dit door geregeld een terrasbezoek in te lassen. Een erg leuke plek is de tuin van een restaurantje aan de voet van de Soller. Steevast wordt hier halt gehouden. Niet alleen omwille van de vriendelijke bediening maar ook om de service die de vijgenboom biedt. Het is namelijk de ideale plek om je fietshelm in op te hangen.
Met een rozetruidrager naar huis
Een dag beëindigen zonder dat we een bekende coureur ontmoetten, is haast niet mogelijk. Dus ook vandaag niet. We hadden hem bij het vertrek op de luchthaven al opgemerkt. Maar uit beleefdheid en onzekerheid (is hij het wel), spraken we hem toen niet aan. Maar nu reed hij ineens vlak voor ons. Onmiskenbaar. Hij was het. De man die de Brabantse Pijl won, ritten in de Midi Libre en de Ronde van Romandië en de laatste Belgische winnaar van de Giro d’Italia: Johan De Munck. De sympathieke Waarschotenaar begroette ons vrolijk, babbelde honderduit en had er geen enkel bezwaar tegen dat we in zijn wiel de laatste kilometers van de dag afhaspelde. Wij eindigden de dag dan ook op wolkjes en vooral… uit de wind.
75 km, een makkie
Terwijl de wielertoeristen hun calorieën verbrandden op de hellingen in westen van het eiland, zochten de recreatieve fietsers hun heil in oostelijke richting. Dat ze er ‘wijzer’ van geworden zijn, moet nog blijken. Conditioneel worden ze alleszins met de dag sterker. Moeiteloos maalden ze de 75 km voorziene kilometers af. Ook zij lieten zich niet onbetuigd in het aansterken van de Spaanse horeca als we alle verhalen mogen geloven.
